Zastava Norveške sveprisutna je na Zimskim olimpijskim igrama u Pjongčangu. Posle devet osvojenih zlata, devet srebrnih i osam bronzanih medalja, Norvežani su se na podijum popeli 26 puta – osam više nego Nemci i 16 više nego Amerikanci.

Onima koji prate ZOI dostupno je mnogo informacija i zanimljivih vesti koje se tiču olimpijaca, njihovih života, ciljeva, navika, rutine i hobija. Ipak, postoji jedan podatak do kojeg niko neće moći da dođe, a to je težina norveških sportista.

Za razliku od mnogih zemalja, Norveška ne objavljuje težinu svojih olimpijaca, i to zbog osetljivosti prema poremećajima u ishrani.

Iako poremećaji u ishrani nisu ništa novo, o njima se u javnosti danas govori transparentnije nego nekada. Prema podacima Američke nacionalne asocijacije za poremećaje u ishrani, preko 20 miliona žena i 10 miliona muškaraca u SAD zbog toga bude klinički lečeno u nekoj životnoj dobi. Mnogi od njih su sportisti, posebno oni koji teže ka tome da budu veoma vitki, kao što je to slučaj sa onima koji treniraju gimnastiku ili  umetničko klizanje.

Pre otprilike godinu dana, jedna od klizačica koje su obeležile Igre u Sočiju – Grejsi Gold saopštila je da se povlači sa Državnog šampionata SAD u umetničkom klizanju, ali i da postoji mogućnost da će propustiti ZOI u Pjongčangu, i to zbog poremećaja u ishrani protiv koga se bori.

Rumunska gimnastičarka Nađa Komaneči, koja je na Igrama u Montrealu 1976. godine osvojila pet medalja – tri zlata, srebro i bronzu, a četiri godine kasnije u Moskvi dva zlata i dva srebra, priznala je da boluje od poremećaja u ishrani.

Dvostruka osvajačica medalje na ZOI u umetničkom klizanju Nensi Kerigan radi na dokumentarcu „Zašto ne izgubiš dva kilograma“, koji se bavi poremećajima u ishrani profesionalnih sportista.

Iako navođenje težine takmičara nema veze sa poremećajima u ishrani, Norveška ne misli da su takve informacije relevantne i jedino što broji su medalje.